| تبليغات | X |
|
نيست ياری تا بگويم راز خويش ناله پنهان كرده ام در ساز خويش
|
وقتی که شانه هایم زیر بار حادثه می خواست بشکند
یک لحظه از خیال پریشان من گذشت
بر شانه های تو می شد اگر سری بگذارم
گفتمش نقاش را نقشي بكش از زندگي ...
با قلم نقش حبابي بر لب دريا كشيد ...!
سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت
آتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع
دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنايی نه غريب است که دلسوز من است
چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت
چون پياله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت
گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر اين غريب
گفت در دنبال دل ره گم کند مسکين غريب
گفتمش مگذر زمانی گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندين غريب
خفته بر سنجاب شاهی نازنينی را چه غم
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالين غريب
ای که در زنجير زلفت جای چندين آشناست
خوش فتاد آن خال مشکين بر رخ رنگين غريب
مینمايد عکس می در رنگ روی مه وشت
همچو برگ ارغوان بر صفحه نسرين غريب
بس غريب افتاده است آن مور خط گرد رخت
گر چه نبود در نگارستان خط مشکين غريب
گفتم ای شام غريبان طره شبرنگ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد اين غريب
گفت حافظ آشنايان در مقام حيرتند
دور نبود گر نشيند خسته و مسکين غريب
صلاح کار کجا و من خراب کجا
ببين تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس
کجاست دير مغان و شراب ناب کجا
چه نسبت است به رندی صلاح و تقوا را
سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
ز روی دوست دل دشمنان چه دريابد
چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
چو کحل بينش ما خاک آستان شماست
کجا رويم بفرما از اين جناب کجا
مبين به سيب زنخدان که چاه در راه است
کجا همیروی ای دل بدين شتاب کجا
بشد که ياد خوشش باد روزگار وصال
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چيست صبوری کدام و خواب کجا
يادم باشد حرفي نزنم كه دلي بلرزد...
خطي ننويسم كه آزار دهد كسي را...
يادم باشد كه روز و روزگار خوش است وتنها دل ما دل نيست يادم باشد...
جواب كينه را با كمتر از مهر و جواب دو رنگي را با كمتر از صداقت ندهم...
يادم باشد بايد در برابر فريادها سكوت كنم و براي سياهي ها نور بپاشم...
يادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگيرم و از آسمان درسِ پـاك زيستن...
يادم باشد سنگ خيلي تنهاست
درویشم و دنیا واسم یه مشت خاک
همه دار و ندارم فقط یک دل پاک
میدونستی که خاک فرش منه رفتی نموندی
چرا بخت سفیدو به سیاهی کشوندی
میدونستی فقط تو رو دارم رفتی نموندی
چرا مرغ امیدو از این خونه پروندی؟!قطره با یه دریا براش فرقی نداره
روح من دیوانهء پرواز
بگذار به زمـزمه هایت خــواب شــــوم
بگذار در چشم سیاهت مذاب شــوم
ای شــور آتشین بـرجان مـن نشین
بگذار با نگاه خسته ات خراب شـوم
ترسم به گاهی کــه دل محـک زنند
شرمنده ام زروی شما وآب شـــوم
درخلـوتم تکــــرارها زتدبیر بـوده است
ترسم به یک اشاره چشمت برآب شوم
هــر چند کـــه چشــم شما مـــرا ندید
بگــذار در منظر چشمت، سراب شـوم
توهمان مرهمی که بر زخم نمی مانی
بگــذار همیشه عمــرم عـذاب شــــوم
چراغ خانه ام خاموشه امشب...
کجایی مادر خوبم کجایی...
کجایی تا کشی دست محبت...
چو طفلان بر سر و رویم کجایی
تو ای مادر که یک عمری دلت با غصه دمسازه
صبوری های تو مادر منو به گریه میندازه
رو سر بنه به بالین ، تنها مرا رها کن
ترک من خراب شبگرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا ، خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو ، هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت، ترک ره بلا کن
ماییم و آب دیده ، در کنج غم خزیده
بر آب دیده ما صد جای آسیا کن
خیره کشی است مارا ، دارد دلی چو خارا
بکشد ، کسش نگوید :" تدبیر خونبها کن"
* بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد
ای زرد روی عاشق ، تو صبر کن، وفا کن*
دردی است غیر مردن ، آن را دوا نباشد
پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن؟
در خواب ، دوش، پیری در کوی عشق دیدم
با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن
گر اژدهاست بر ره ، عشق است چون زمرد
از برق این زمرد ، هین ، دفع اژدها کن
بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد ...
ای زرد روی عاشق ، تو صبر کن، وفا کن...
منم عاشق مرا غم سازگار است...
تو معشوقی تو را با غم چه کار است...
وقتی که گريه کرديم گفتن بچه است
وقتی که خنديديم گفتن ديونه است
وقتی که جدی بوديم گفتن مغرور
وقتی که شوخی کردم گفتن سنگين باش
وقتی که حرف زديم گفتن پرحرفه
وقتی که ساکت شديم گفتن عاشقه
عاشق هم شدیم حالا ميگن گناهه
