السلام و عليک یا اباعبدا... یا ثارا... وابن ثاره والوتر الموتور... وعلی الارواح التی حلت

 بفنائک علیکم منی سلام ا... ابدا ما بقیت و بقی اللیل والنهار...

نام : حسین (سومین امام که به امر خداوند تعیین شده است )
کنیه :ابوعبداللّه
لقب : خامس آل عبا، سبط، شهید، وفى، زکى
پدر : حضرت على ابن ابى طالب (ع)
مادر: حضرت فاطمه زهرا (س)
تاریخ ولادت : شنبه سوم شعبان ، سال چهارم هجرى
مکان ولادت : مدینة النبی
مدت عمر : ۵۷ سال
علت شهادت : پس از روى کار آمدن یزید، امام که او را نالایق می‌دانست تن به ذلّتِ بیعت و سازش با او نداد و براى افشاى او به فرمان خدا از مدینه به مکه و سپس به طرف کوفه و کربلا حرکت کردند. سرانجام نیز به همراه یاران خود با لب تشنه توسط دشمنان اسلام شهید شدند.
قاتل : صالح بن وهب مزنى ، سنان بن انس و شمر بن ذى‌الجوشن ، (لعنت خدا بر آنها باد)
زمان شهادت : جمعه دهم محرم سال ۶۱ هجرى
مکان شهادت و دفن : بیابان کربلا

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین

بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است...

۷۲ شمع برای ۷۲ سر بریده ی مظلوم

دوش خواب ديدم كربلا در كام ماست...

 آن همه دلاوري درياد او انجام ماست...

پيرو آن يار عاشق گونه فرزانه شديم ...

 سوي اودرگيرمعشوقي و پيمانه شديم...

 خاك كويش را نموديم مهر خويش...

 ياد اورا حك نموديم عطر خويش...

 آن يگانه يار شبهاي عبوديت ما...

 كعبه عشق و ستاره چشمكش نيت ما...

 مست او گشتيم در عين خرابات وجود...

واله وشيدا چنان سرمست از جام عبود...

جنگ كرديم در ميان كربلاي جان وتن...

 عاشقيها سر زد از اوج شكوه ما ومن...

 چو نبردي در فراسوي همو شط الفرات..

. رنگ خون درياي جان گشت دران فصل البرات...

 عاقبت نقشش زديم بر دل چنان زنجيروار...

 پر كشيديم سوي شمع محفلش پروانه وار!!

منتظرم باشید باز هم آپ دیت میکنم

یا حسین

بشنو اين نکته که خود را ز غم آزاد کني

خون خوري گر طلب روزي ننهاداه کني

 آخرالامر گل کوزه گران خواهي شد

  حاليا فکر سبو کن که پر از باده کني

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید
که از انفاس خوشش بوی کسی می آید

***

ای پادشه خوبان، داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

***

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور
کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

***

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

آرزو دارم شبي عاشق شوي...

 آرزو دارم بفهمي درد را...

 تلخي برخوردهاي سرد را...

مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني...

 مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني...

 مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني.

گفتي که مرا دوست نداري گله اي نيست ...

بين منو عشق تو فاصله اي نيست ...

گفتم که کمي صبر کن و گوش به من ده ...

گفتي که بايد بروم حوصله اي نيست...

 گفتي کمي فکر خودم باشم و آنوقت ...

جز عشق تو در خاطر من شعله اي نيست...

 رفتي تو خدا پشت و پناهت بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست.

گر نيايي تا قيامت انظارت مي کشم

 منت عشق از نگاه پر شرارت ميکشم

 ناز چندين ساله از چشم حقارت مي کشم

 تا نفس باقيست اينجا انتظارت مي کشم

فرياد من از داغ توست ... بيهوده خاموشم مکن ...

حالا که يادت ميکنم ... ديگر فراموشم مکن ... همرنگ دريا کن مرا ... يکبار معنا کن مرا

سکوت فرياد هزاران درد است در وسعت انتهاي دريا

و تو بي انتهاترين فريادي که در سکوت من نشسته اي

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

وی مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

خوابم بشد از دیده درین فکر جگر سوز

کاغوش که شد منزل آسایش خوابت

درویش نمی پرسی و ترسم که نباشد

اندیشه آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری

پیداست ازین شیوه که مستست شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت

تا باز چه اندیشه کند رای صوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی

پیداست نگارا که بلندست جنابت

دورست سرآب ازین بادیه هشدار

تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل

باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل افروز که منزلگه انسی

یا رب مکناد آفت ایام خرابت

 
ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما

آب روی خوبی از چاه زنخدان شما

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده

باز گردد یا برآید چیست فرمان شما

کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت

به که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب آلود ما بیدار خواهد شد مگر

زانکه زد بر دیده آبی روی رخشان شما

با صبا همراه بفرست از رخت گلدسته ای

بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم

گر چه جام ما نشد پر می به دوران شما

دل خرابی می کند دلدار را آگه کنید

زینهار ای دوستان جان من و جان شما

عید بر عاشقان مبارک

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

                                       آنچنان مات که یکدم مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

                                    ناز چشم توبه به قدر مژه بر هم زدنی

میگذازم پشت سر افسانه ها را ای غریبه

                                                         آن نگاه عاشقانه در  دو چشم تو فریبه

میروم از روزگارت چون گذشته ها گذشته

                                                       دست سرنوشت سرانجامی دگر بر مانوشته

من بی می ناب زیستن نتوانم

که دعايی ز سر صدق جز آن جا نکنی

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را